Opeens krijg je een moment in je leven dat er iets gebeurt waardoor je anders naar ‘de bestaande’ situatie gaat kijken. In mijn geval een (bijna) burn out op mijn 49ste. Allerlei dingen worden  vanaf dan anders: minder stress, minder moeten, meer zijn wie ik ben.

Ik stotter al zo’n 40 jaar. Als kind heb ik natuurlijk de ouderwetse logopedie gehad, bij diverse therapeuten. Rijen woordjes stampen, woorden zingen, ademhalingsoefeningen. Het hielp niet, of misschien even. Je gaat als puber toch niet zingen in de klas …

Door de jaren heen werd ik handig met zinsbouw en vervangingswoorden. En zo omzeilde ik soms een stotter. Maar kon ik altijd zeggen wat ik wilde zeggen?

Dus op mijn 49ste opnieuw naar stottertherapie. Door veel te praten, op een ongedwongen manier, leerde ik waarom een stotter ontstaat en kreeg ik begrip voor die eigenschap die ik nou eenmaal heb.

Acceptatie creëerde voor mij ook rust. En door die rust ging het praten veel makkelijker. Ik zal nooit vloeiend spreken, dat weet ik en dat is acceptabel.

In ruim een jaar tijd hebben wij samen bij Stottercentrum Noord heel veel bereikt. Voor mij was dit precies de goede therapie.

Ontzettend bedankt, ik ben erg blij dat ik jullie heb leren kennen.