Wat ik mij nog herinner van vroeger was de opmerking op de basisschool: “Laat Jorg maar voorlezen, dan zijn we snel klaar”. Wat aangeeft dat ik van jongs af aan al te maken heb gehad met een snel spreektempo.

Het snelle spreektempo was iets dat nooit echt problemen met zich meebracht. Het werd mij wel steeds duidelijker dat dit voor de buitenwereld een verstoorde spraak veroorzaakte.

Ik merkte met name in mijn werk, waarin ik veel te maken had met het begeleiden van groepen en het geven van presentaties, dat dit ten koste ging van mijn boodschap. Dit ben ik door het besef van mijn ‘verstoorde’ spraak spannender gaan vinden dan voorheen. 

Wat ik bij Stottercentrum Noord enorm heb gewaardeerd is de gelijkwaardigheid. Het samen analyseren van het spreken en het gezamenlijk onderzoeken van behoeften. De videoanalyses zijn voor mij een sterk middel geweest op het gebied van eigen inzicht. Immers, mijn spraak was in mijn ogen namelijk ’slechter’ dan het echt was.

Door de verschillende oefeningen en tools heb ik snel vooruitgang kunnen boeken. Met als resultaat dat ik nu beter in staat ben mijn spreektempo te herkennen en de tools heb om het zelf te corrigeren. Ik weet mijn boodschap door bijvoorbeeld de simpele toepassing van pauzes en ademruimte beter over te brengen.

Het blijft ‘vallen en opstaan’, ik zal het nooit helemaal kwijt raken. Ik begin elke presentatie nu dan ook met het feit dat ik een kwaliteit heb en dat is snel spreken, gevolgd door de opmerking dat anderen mij daar ook op mogen wijzen.