Mijn hele leven heb ik al last van stotteren. Ik begon met een nieuwe masteropleiding, waar ik veel moest presenteren. Omdat ik merkte dat het stotteren mij steeds meer dwars begon te zitten, ben ik daarom begonnen met stottertherapie bij Stottercentrum Noord. Waar we vooral aan gewerkt hebben is het accepteren van en het omgaan met gedachten over stotteren.

Wat ik vooral prettig heb gevonden aan de therapie is dat het mij geholpen heeft om op een realistische manier met het stotteren om te gaan. Ik stotter soms nog steeds, maar ik heb nu geleerd om het te relativeren en om het niet ‘te groot’ te laten worden. Als stotteraar heb je soms het gevoel dat alles in je leven beïnvloed wordt door het stotteren. Onder andere door de oefeningen en de gesprekken bij Stottercentrum Noord heb ik geleerd dat het stotteren mij niet hoeft te definiëren.

Ik heb ook veel gehad aan de groepstherapie. Het is heel prettig om te praten met mensen die weten hoe lastig het soms is om te stotteren en die elk hun eigen manier hebben om daar goed mee om te gaan. Maar daarnaast heb ik daar ook gemerkt dat stotteraars enorm stoere mensen zijn met een groot relativeringsvermogen en een nog groter gevoel voor humor. Het is niet verkeerd om daar bij te mogen horen!

Wat ik mij nog herinner van vroeger was de opmerking op de basisschool: “Laat Jorg maar voorlezen, dan zijn we snel klaar”. Wat aangeeft dat ik van jongs af aan al te maken heb gehad met een snel spreektempo.

Het snelle spreektempo was iets dat nooit echt problemen met zich meebracht. Het werd mij wel steeds duidelijker dat dit voor de buitenwereld een verstoorde spraak veroorzaakte.

Ik merkte met name in mijn werk, waarin ik veel te maken had met het begeleiden van groepen en het geven van presentaties, dat dit ten koste ging van mijn boodschap. Dit ben ik door het besef van mijn ‘verstoorde’ spraak spannender gaan vinden dan voorheen. 

Wat ik bij Stottercentrum Noord enorm heb gewaardeerd is de gelijkwaardigheid. Het samen analyseren van het spreken en het gezamenlijk onderzoeken van behoeften. De videoanalyses zijn voor mij een sterk middel geweest op het gebied van eigen inzicht. Immers, mijn spraak was in mijn ogen namelijk ’slechter’ dan het echt was.

Door de verschillende oefeningen en tools heb ik snel vooruitgang kunnen boeken. Met als resultaat dat ik nu beter in staat ben mijn spreektempo te herkennen en de tools heb om het zelf te corrigeren. Ik weet mijn boodschap door bijvoorbeeld de simpele toepassing van pauzes en ademruimte beter over te brengen.

Het blijft ‘vallen en opstaan’, ik zal het nooit helemaal kwijt raken. Ik begin elke presentatie nu dan ook met het feit dat ik een kwaliteit heb en dat is snel spreken, gevolgd door de opmerking dat anderen mij daar ook op mogen wijzen.

In 2011 is het stotteren bij mij begonnen na een heftige ervaring in de oorlog in Syrië. In Syrië wordt stotteren niet geaccepteerd, ik durfde niet op straat te praten of met andere mensen te praten. Als iemand stottert, is het in Syrië heel moeilijk op school of om werk te vinden.
In maart 2016 ben ik begonnen met stottertherapie bij Stottercentrum Noord. Toen ik bij Stottercentrum Noord kwam was het stotteren voor mij een groot probleem. Ik schaamde mij erg en vermeed spreken in veel situaties. Ik heb geleerd hoe mijn stotteren werkt, wanneer stotter ik meer en wanneer stotter ik minder? Wat gebeurt er eigenlijk als ik stotter?

Daardoor ben ik minder bang geworden voor mijn stotters en durf ik nu te zeggen: “Ik stotter”. Ik vind stotteren niet leuk en zal het ook nooit leuk gaan vinden, maar ik accepteer het nu wel meer.

Als ik het niet accepteer, ga ik juist meer stotteren. Doordat ik het stotteren nu wel accepteer heb ik werk gevonden, ga ik een opleiding doen, kan ik mijn inburgeringsexamen doen en maak ik makkelijker vrienden.

Ik denk dat veel blijven praten en durven stotteren mij gaat blijven helpen. Ik stotter meer in het Nederlands dan in het Arabisch, maar ik ben de Nederlandse taal ook nog aan het leren.

Ik kijk nu op een andere manier naar het leven, het is makkelijker dan vroeger. Ik durf te stotteren, ik ben niet bang voor mijn stotters en meestal durf ik ook tegen anderen te zeggen dat ik stotter. Ook is mijn stotteren veranderd, mijn stotters zijn makkelijker en minder gespannen.

Ik vond het contact met Rosanne heel prettig en sociaal. Zij heeft mij veel geholpen met de gedachtes en gevoelens rondom stotteren, waardoor ik weer durf te praten met anderen, ook als ik soms stotter.

Het verhaal vertaald door Hussam in het Arabisch:

قصة واقعية، الاسم حسام ، العم 24ر

في عام 2011 اصيبت انا بالتلعثم أو التأتاة و ذللك من الحرب التي كانت في سوريا ، و في سوريا لا تكون هذه المشكلة نوعاً ما بدون احترام، انا لم اكن اجرء على

التكلم في الشارع و مع الناس لان لديه تأتاة، و هناك في سوريا اذا كان شخص لديه هذا المشكلة يواجه صعبات في المدرسة او في ايجاد عمل.

وفي عام 2016بدأت انا أتعالج في مركز اسمه ستوتريت سينترم نورد و هناك بدأت بالتمارين التأتاة و كان مفيد جدا من المعالجة السيدة روزانا, و كانت التمارين على

التنفس و التحدث، و أصبحت التأتاة تذهب نوعاً ما.

عندما قدمت انا الى هذا المركز كانت التأتاة تشكل لي مشكلة كبيرة، كنت اخجل من

التحدث و أتجنب الكثير من التحدث مع الآخرين.

انا تعلم كيف تكون التأتاة ومتى تكون بشكل كبيرة، و متى تكون بشكل صغير، و ماذايحدث لي اذا انا بدأت بالتأتاة.

و انا الان لم أعدة اخف مثل قبل من هذه المشكلة، و انا الان اجراء على قول ان لديةتأتاة، و أقول انا لدية مشكلة في التحدث،أنا لا أجد هذا جميل و لن أجده أبد جميل.

ولكن أنا الأن أتقبله أكثر و إذا أنا لم أقبلة سوف يكون لدي تأتاة أكثر و تكون مشكلة

كبيرة.

انا اتقبل التأتاة و أنا الان حصلت على عمل ، و سوف أتعلم مهنة، و أستطيع أنا الأنتقديم أمتحان الإندماج ، و أسطيع الأن الحدث مع الأصدقاء و أعتقد أني اجراء على التحدث و أنا لدي التأتاة.

وأنا الأن أنظر الى الحياة بشكل أخر و الحيات أراها أسهل من قبل، و أنا الأن أجرء على التأتاة، و أنا الأن لست خائف من التأتاة و غالباً أنا أجرء على القول للناس اني لدي تأتاة، و أنا الأن أتكلم بشكل أسهل، و التأتاة تكون الأن بأقل تواتر من قبل.

و أنا أعلم متى يكون لدي تأتاة عندما أكون أنا غاضب أو متعب أو حزين.

أنا أجد التواصل مع السيدة روزانا مفيد جداً و مهم بشكل كبير, و هي ساعدتني كثيرا

من ناحية  تجنب التفكير  بهذة المشكلة و زرع الثقة في نفسي، من ما يجعلني أجرء

بالتحدث من الآخرين و لو كنت أحياناً أتلعثم.

Het stotteren werd voor mijn opa en oma een irritatiepunt, omdat ik het eerder niet gedaan had. En zij verwachtten dat het wel over zou gaan als ze er geen aandacht aan schonken. Oma had er het meest last van, als ik stotterde maakte ze opmerkingen zoals: “nou, nog een keer” of “nou in een keer”. Maar hoe hard ik het ook probeerde, het lukte niet. Ik dacht dat het stotteren vanzelf wel over zou gaan, maar na jaren van schaamte en onzekerheid wilde ik er wat aan doen! We dachten dat als ik in therapie zou gaan, ik uiteindelijk weer vloeiend zou praten, maar juist niet. Ik leerde mijn stotteren accepteren.

Stottertherapie was voor mij een leuke, soms emotionele, maar vooral leerzame periode. Ze hebben mij handvaten gegeven waardoor ik mijn stotteren heb geaccepteerd en de rest van mijn directe omgeving gelukkig nu ook.

Op 22 oktober 2021 (Wereldstotterdag) ben ik geïnterviewd door NOS Stories en dat was ook zeker iets wat ik nooit zal vergeten.

Ik maak van stotteren mijn kracht en hoop jou en anderen te inspireren om stotterend door het leven te gaan.

Toen ik bij Stottercentrum Noord kwam vond ik het best spannend, want ik wist niet welke juf ik had. “Hoe ziet ze eruit? En wat gaan we dan doen?”, vroeg ik aan mijn moeder. Ik wist nog maar een heel klein beetje over stotteren en begreep het nog niet helemaal.

Het belangrijkste wat ik geleerd heb is dat stotteren gewoon mag en dat ik er over kan praten als ik dat wil. Ook kan ik er nu wel om lachen soms. De kinderen uit mijn klas weten dat ik stotter en vinden dat ik dat zo goed kan. Ik kan het beste stotteren van de klas en eigenlijk van de hele school, want ik ben de enige die het kan.

Mijn broers en zus bemoeien zich nu niet meer met mijn praten en mijn ouders geven mij de ruimte en aandacht als ik spreek en dat vind ik fijn. Ook zegt mijn moeder nu vaak ‘wacht’ of ‘stop’ tegen mijn broers of zus als ze door mij heen praten.Ik weet nu veel beter wat stotteren is en wat voor mij helpt. Ik ga gewoon zeggen wat ik wil. En als er een stotter komt, trek ik me er niks van aan en denk ik: “dit hoort gewoon bij mij”. Ik durf nu meer te praten.

Ik ben begonnen bij Stottercentum Noord tijdens mijn jaarstage in de jeugdzorg, waar ik tegen verschillende dingen aanliep. Het stotteren beperkte mij in het uitvoeren van mijn stage. Zo vond ik het moeilijk om collega’s aan te spreken, durfde ik in vergaderingen met veel mensen niets te zeggen, vond ik het moeilijk om cliënten te bellen of met hen een hulpverleningsgesprek te voeren. Het liefst ontweek ik al deze situaties.

Ik merkte dat het stotteren mij belemmerde in mijn groei. Ik kon op deze manier niet de kwaliteiten, kennis en expertise waarover ik beschikte laten zien. Ik werd steeds onzekerder, geloofde steeds minder in mezelf en durfde op den duur niet veel meer te zeggen. Ik vond stotteren verschrikkelijk en wilde absoluut niet dat andere mensen dit hoorden. De angst om te stotteren overheerste.

Bij Stottercentrum Noord kon ik mezelf zijn, mijn verhaal doen en kreeg ik het gevoel dat ik begrepen werd. Al gauw kwam naar voren dat ik echt minimaal stotter. De angst om te stotteren was daarentegen érg groot en dit maakte dat ik stotteren ook als een groot ding ben gaan zien.Tijdens de therapie heb ik stukje bij beetje geleerd het stotteren bespreekbaar te maken en het te accepteren. Ik merkte dat ik het stotteren op den duur minder erg begon te vinden, ik durfde te stotteren en dat het stotteren zelfs minder werd. De acceptatie heeft ervoor gezorgd dat ik meer rust ervaar en mij minder verzet tegen de stotters, minder situaties ontwijk, stukken zelfverzekerder ben geworden en veel beter in mijn vel zit. Ik ben Stottercentrum Noord hier erg dankbaar voor!

Hoe zag de therapie er voor mij uit? Voor mij was het belangrijk dat ik leerde om te durven stotteren. Mijn angst om te gaan stotteren was namelijk zo groot geworden, dat ik het al ging vermijden wanneer ik ook maar een beetje het gevoel had dat ik misschien zou kunnen gaan stotteren. Ik had dan ook een hele verzameling aan trucjes om het stotteren zoveel mogelijk te voorkomen die ik met regelmaat toepaste. Zo gebruikte ik synoniemen, bouwde zinnen om en ook best wel vaak hield ik mijn mond maar, om te voorkomen dat ik zou gaan stotteren. Een op-en-top vermijder was ik dus.

In de therapie heb ik geleerd waar deze angst voor mij vandaan komt en kreeg ik opdrachten om deze angst aan te pakken. Het accent voor mij lag er vooral op om de confrontatie met mijn stotters aan te gaan en ondanks mijn angst toch te gaan stotteren. Zo moest ik opzettelijk gaan stotteren en/of echte stotters niet meer vermijden. Hoe vaak ik dat per week mocht doen, werd in overleg vastgesteld of ik besliste dat zelf. De opdrachten vond ik niet altijd even gemakkelijk om uit te voeren, maar ik besefte dat dat erbij hoort om van die angst af te komen. Beetje bij beetje ging ik vooruit. Zo durfde ik steeds meer te zeggen, ontweek ik steeds minder (mogelijke) stotters en ook het doorgaan van een stotter werd steeds wat minder akelig. De groepstherapie die naast de individuele therapie wordt gegeven, heeft daar nog een extra, positieve bijdrage aan geleverd.

Wat heb ik dan al met al aan mijn therapie gehad? Ik merk dat door deze therapie mijn houding ten opzichte van mijn stotteren is veranderd. Vóór mijn therapie had ik heel veel stotterangst, maar nu na de therapie heb ik daar veel minder last van. Ik kan het stotteren nu beter relativeren, waardoor ik het niet meer zo heel erg vind dat ik stotter. En ik merk dat deze verandering zijn weerslag kent op mijn hele leven. Stotteren is niet erg en deze gedachte geeft zelfvertrouwen en ook vooral rust. Ook vele drempels die ik vroeger ten opzichte van mijn stotteren ervoer over zowel het heden als de toekomst, zijn nu grotendeels verdwenen en ook dat geeft ook een heel fijn stukje rust en (zelf)vertrouwen.

Opeens krijg je een moment in je leven dat er iets gebeurt waardoor je anders naar ‘de bestaande’ situatie gaat kijken. In mijn geval een (bijna) burn out op mijn 49ste. Allerlei dingen worden  vanaf dan anders: minder stress, minder moeten, meer zijn wie ik ben.

Ik stotter al zo’n 40 jaar. Als kind heb ik natuurlijk de ouderwetse logopedie gehad, bij diverse therapeuten. Rijen woordjes stampen, woorden zingen, ademhalingsoefeningen. Het hielp niet, of misschien even. Je gaat als puber toch niet zingen in de klas …

Door de jaren heen werd ik handig met zinsbouw en vervangingswoorden. En zo omzeilde ik soms een stotter. Maar kon ik altijd zeggen wat ik wilde zeggen?

Dus op mijn 49ste opnieuw naar stottertherapie. Door veel te praten, op een ongedwongen manier, leerde ik waarom een stotter ontstaat en kreeg ik begrip voor die eigenschap die ik nou eenmaal heb.

Acceptatie creëerde voor mij ook rust. En door die rust ging het praten veel makkelijker. Ik zal nooit vloeiend spreken, dat weet ik en dat is acceptabel.

In ruim een jaar tijd hebben wij samen bij Stottercentrum Noord heel veel bereikt. Voor mij was dit precies de goede therapie.

Ontzettend bedankt, ik ben erg blij dat ik jullie heb leren kennen.

Ik ben naar stottertherapie gegaan omdat ik er achter kwam dat ik er last van had om niet vloeiend  te spreken. Het beperkte mij in mijn spontaniteit en ik vernam dat vooral emoties hierin een grote rol spelen.

Ik heb gedurende mijn hele leven wel gestotterd, maar de mate waarin het mij stoorde was wisselend. Als kleine jongen heb ik veel dingen meegemaakt waardoor de druk om te presteren nog altijd erg groot is en het stotteren voelt als een onvolkomenheid.

Ik kwam binnen bij Stottercentrum Noord met de gedachte en wens dat ik vloeiend zou spreken en niet meer ging stotteren. Het werd mij al snel duidelijk gemaakt dat ik er rekening mee moest houden dat het stotteren niet helemaal zou verdwijnen, omdat het voor een groot deel genetisch is bepaald. Dit was wel een domper voor mij en ik heb toen ook uitgesproken dat ik dit niet had verwacht.

Toen is samen met mij gesproken over de mate van stotteren en de stotterlast. Het was duidelijk dat ik niet erg stotterde maar er wel heel veel last van had.

Door een aantal goede gesprekken/oefeningen en voorbeelden ben ik geholpen om er niet meer zoveel last van te hebben. Vooral het laten zien van alle facetten die met communicatie te maken hebben was voor mij heel goed, omdat daaruit bleek dat ik erg goed ben in communicatie en dat het stotteren daar maar een klein onderdeel van is.

Het bespreekbaar maken heeft ook geholpen omdat het de druk bij mij wegneemt.Ik ben ook verschillende keren bij de groepsbijeenkomsten geweest en heb dat als zeer positief ervaren, omdat ik er zelf van leerde en anderen van mij leerden.Ik ben blij dat ik de stap heb genomen en wil iedereen die problemen ondervindt van stotteren adviseren om hulp te zoeken. Het heeft mij in ieder geval zelfvertrouwen opgeleverd en mijn spontaniteit is terug.

Ik stotter al zolang ik me kan herinneren, ook al zegt mijn moeder dat ik er pas vanaf mijn peuterjaren mee ben begonnen. Mijn tweelingzus stottert ook. 

Op de basisschool heb ik nooit zo veel last van stotteren gehad, waarschijnlijk omdat ik in een goede omgeving zat en iedereen al van jongs af aan wist dat ik stotterde. Dit veranderde helaas op de middelbare toen ik bij allemaal onbekenden kwam.

Toen ik bij Stottercentrum Noord kwam, kwam ik er snel achter dat Stottercentrum Noord er niet was om me van het stotteren af te helpen, maar om mijn eigen beeld te veranderen over mijn spreken.

In het begin van het traject deed ik heel veel aan vechtgedrag bij het stotteren. Ik deed een kuchgeluidje voor bijna elke zin, misschien wel elk woord en ik zat de hele tijd aan mijn gezicht. Ik vond dit verschrikkelijk en dit is ook één van de redenen geweest dat ik graag geholpen wilde worden. Dit vechtgedrag heb ik al best snel afgeleerd, iets wat ik niet had verwacht.

Mijn eerste doel was: zeggen wat ik wil zeggen en niet blokkeren. Dit is aardig gelukt en mijn vertrouwen om voor mensen te praten (welke groep dan ook) is sterk gegroeid. Ook had ik andere doelen zoals makkelijker en zekerder spreken. Elke afspraak hebben we het weer over doelen gehad en over hoe we mijn doelen konden bereiken. Dit kon bijvoorbeeld door niet meer negatief na te denken over het stotteren, oefeningen doen met langzamer praten of opzettelijk te stotteren. Dit laatste was en is zeker niet mijn favoriet, maar het heeft me wel geholpen met het durven stotteren. Bij elke stap die ik maakte, werd ik eraan herinnerd om nog wel plezier in het spreken te houden. 

Nog steeds stotter ik en dit zal waarschijnlijk ook wel zo blijven, maar ik vind het al helemaal niet meer zo erg. Ik ben niet meer zenuwachtig als iemand me belt of als iemand plotseling wat aan mij vraagt. Mijn eerste doel is dus voltooid en ik hoop nog veel doelen te kunnen behalen.